4.05.2020

Temat tygodniowy: Dbamy o środowisko (04.05-08.05)

Temat dnia: Czy powietrze jest czyste? (04.05)

 

  1. „Gdzie jest powietrze?” – wysłuchanie wiersza i rozmowa inspirowana jego treścią.

Rodzic czyta wiersz . Następnie wyjaśnia dziecku, co to jest powietrze i dlaczego jest ważne. Na koniec dziecko próbuje sobie przypomnieć, gdzie – na podstawie wiersza – znajduje się powietrze.

 

„Gdzie jest powietrze?”

(Magdalena Ledwoń)

 

Gdzie jest powietrze?

W szklanej butelce,

w małym słoiczku

i w mieście Kielce.

Jest w baloniku,

w butli dla nurka,

w naszym mieszkaniu

i w budzie Burka.

W aeroplanie

i w atmosferze.

Podobno w brzuchu,

choć w to nie wierzę.

W dzbanku na wodę,

w serowej dziurze,

w dziurce od igły,

a także w chmurze.

W naszych skarpetach,

spodniach i w swetrze.

I w naszych płucach

też jest powietrze!

 

2. „Czy powietrze jest wszędzie?” – zabawa badawcza inspirowana wierszem

Rodzic wyjaśnia, że przeprowadzi wraz z dzieckiem eksperyment badawczy, aby przekonać się, czy w przedmiotach, które przyniósł, znajduje się powietrze. Dziecko wkłada do butelki strzykawkę, odciąga jej tłoczek do końca i wkłada do miski z wodą wciskając tłok. Wylatujące bąbelki stanowią dowód na to, że w butelce było powietrze. Następnie razem wykonują eksperyment z innymi rekwizytami.

  • dowolne rekwizyty, w tym kilka pojawiających się w wierszu (butelka, słoik, balon, dzbanek, skarpeta, spodnie, sweter); strzykawka bez igły; miska z wodą

 

3. „Jakie powietrze wdychamy? – zabawa dydaktyczna.

Rodzic układa na dywanie zdjęcia różnych form zanieczyszczeń powietrza. Dziecko przygląda i opisuje, jakie są przyczyny zanieczyszczeń powietrza. Pytania pomocnicze:. Podczas omawiania przyczyn zanieczyszczenia powietrza rodzic zwraca uwagę na fakt, że istnieją przyczyny niezależne od człowieka, takie jak pył kosmiczny, wybuchy wulkanów, burze piaskowe czy pożary lasów.

Na zakończenie rodzic pokazuje fotografie przedstawiające zachowania proekologiczne, dzięki którym powietrze jest czyste.

  • fotografie

 

4. „Wiatraki” – zabawa ruchowa.

Dzieci porusza się po pomieszczeniu swobodnie w rytmie dowolnego wesołego utworu muzycznego. Na przerwę w muzyce staje w miejscu i poruszają ramionami jak skrzydłami wiatraka – w sposób określony przez rodzica: Na hasło: dziecko rozkłada ramiona na boki i wykonuje kilka obrotów wokół własnej osi, po czym wraca do poruszania się po pomieszczeniu, kiedy ponownie zabrzmi muzyka. Zabawę należy powtórzyć kilka razy, zmieniając polecenia.

  • dowolny podkład muzyczny z wesołą muzyką

Udanej zabawy!

 

Oprac.:  M. Kanon- Karalus,K. Szulc, I. Baran

05.05.2020

Temat dnia: Lubimy czystą wodę.

 

  1. „Kropelka za kropelką” – rozmowa kierowana w oparciu o treść piosenki.

Dziecko słucha piosenki „Kropelka za kropelką” (sł. i muz. Michał Danecki). Po wysłuchaniu utworu stara się odpowiedzieć na pytania rodzica: Gdzie mieszkają krople wody? Co nam daje woda? Do czego jest potrzebna woda? Dlaczego należy oszczędzać wodę? Jak oszczędzać wodę? Co by się stało, gdyby zabrakło wody?

Pomoce: podkład muzyczny do piosenki „Kropelka za kropelką”

 

„Kropelka za kropelką”

(sł. i muz. Michał Danecki)

 

1. Szumi w rzece, z kranu kapie,

w deszczu ją parasol łapie.

Jest w basenie, w wannie też,

głośno krzyknij, jeśli wiesz!

Ref. Woda! Woda! Życiodajna woda.

Woda! Woda! Każdej kropli szkoda!

Więc oszczędzaj wodę kropla za kropelką,

bo bez wody świat pustynią byłby wielką.

 

2. Statek po niej wielki pływa,

w niej naczynia każdy zmywa.

Wodę pije wszelki zwierz,

gdy jest ciepło pij ją też!

Ref. Woda! Woda! Życiodajna woda…

 

3. A pod wodą, gdy nurkujesz,

z ciekawością obserwujesz:

rekin, delfin, ślimak, rak,

świat podwodny piękny tak!

Ref. Woda! Woda! Życiodajna woda….

 

2. „Czy to jest woda?” – zabawa dydaktyczna.

Rodzic przygotowuje wcześniej słoiki z wodą w różnych stanach skupienia i prezentuje je dziecku. Zachęca aby dziecko nazwało, to co widzi. Zadaje pytania naprowadzające: (rodzic wyjaśnia, że para wodna to stan gazowy (rodzic wyjaśnia, że lód to stan stały), (rodzic wyjaśnia, że woda to stan ciekły).

  • trzy słoiki (w pierwszym znajduje się wrzątek, w drugim – kostka lodu, w trzecim – woda)

 

3. „Czy ta woda jest czysta?” – zabawa badawcza.

Rodzic prezentuje dziecku cztery słoiki, w których znajduje się woda pochodząca z różnych źródeł (np. zabrudzona ziemią, woda mineralna,woda z pieprzem, woda z kranuz oliwą). Za każdym z tych słoików ustawiony jest kolejny, w który włożono filtr do kawy (lub gaza), w nim znajduje się wata. Rodzic pyta dzieckoNastępnie prosi dziecko aby oceniło wygląd wody w każdym słoiku, po czym dziecko przelewa ją przez filtr do drugiego słoika, następnie ogląda watę i pozostawione na niej osady. Rodzic z dzieckiem wspólnie ustalają, w którym słoiku woda była najczystsza, a w którym najbrudniejsza i jak podziałało na wodę oczyszczanie przez filtr.

Pomoce: słoiki z zabrudzoną wodą; puste słoiki; filtry do kawy lub gaza; wata

 

4. „Plastikowe pułapki” – zabawa czytelnicza.

Rodzic pokazuje dziecku fotografie, na których są przedstawione foliowereklamówki i zbliżone do nich kształtem zwierzęta. Dziecko ma za zadanie połączyć pasujące do siebie zdjęcia, a następnie zastanowić się, co stanie się z reklamówką, którą drapieżnik uzna za wodne stworzenie. Rodzic następnie prezentuje również zdjęcia przedstawiające zanieczyszczenia wody i plaż i zadaje pytanie dziecku, Na zakończenie rodzic prezentuje fotografie różnych zwierząt mieszkających w wodzie lub jej pobliżu, które stały się ofiarą zanieczyszczonego środowiska.

  • fotografie zwierząt i śmieci unoszących się w wodzie; zdjęcia mieszkańców wód

kropelka-za-kropelka-wersja-wokalna-pd-m
Oprac.:M. Kanon- Karalus,K. Szulc, I. Baran

06.05.2020

Temat dnia: W lesie powinno być zielono

 

  1. Rozmowa na temat lasu na podstawie ilustracji i własnych doświadczeń dziecka. 

Rodzic zadaje pytania naprowadzające: Co to jest las? Co las daje ludziom, co zwierzętom? Dlaczego musimy dbać o lasy? Co można w lesie robić? Czego nie wolno w lesie robić? Zwrócenie uwagi rodzica na to, że w lesie:

- nie można hałasować
- nie wolno rozpalać ogniska
- nie wolno płoszyć zwierząt, ptaków

- nie wolno niszczyć mrowisk
- nie można łamać gałęzi drzew, krzewów
- nie wolno śmiecić ( butelki ze szkła mogą być przyczyną pożaru)

A co można robić w lesie?
- spacerować

- zbierać owoce leśne i grzyby
-  obserwować zwierzęta itp.

Pomoce: ilustracje

 

 

2. „Pożar w lesie” – rozwijanie myślenia przyczynowo-skut­kowego, wdrażanie zasad bezpieczeństwa.

Rodzic  prezentuje ilustracje w przypadkowej kolejności i zachęca dziecko, aby je opisało. Następnie wspólnie ustalają kolejność wydarzeń i układają ilustracje w logicznej kolejności.

Pomoce: ilustracje do historyjki obrazkowej

 

 

3. „Wycieczka do lasu” – zabawa logopedyczna w ruchu.

Rodzic czyta tekst i pokazuje dziecku, co ma zrobić. Dziecko naśladuje rodzica.

 

Wycieczka do lasu

(Magdalena Ledwoń)

Mały Jaś poszedł do lasu (dziecko maszeruje po obwodzie koła). Najpierw szedł dróżką między wiejskimi płotami (zatrzymuje się i dotyka  językiem kolejno najpierw górnych, następnie dolnych zębów). Później spacerował wąską ścieżką między polem a łąką (dotyka językiem najpierw dolnej, później górnej wargi). Usłyszał świergot ptaków (wymawia sylaby onoma­topeiczne: fiu, fiu, ćwir, ćwir, ter, ter, jednocześnie biegnąc na palcach). Po chwili dotarł do lasu (zatrzymuje się). Drzewa były tam tak wysokie, że ich wierzchołki wyglądały, jakby do­tykały nieba (unosi czubek języka i dotyka nim nosa). Przyglądał im się z ciekawością. Po chwili na gałęzi dostrzegł małą wiewiórkę, która to wyglądała z dziupli, to się w niej chowała (na przemian wysuwa i chowa język). Gdy usłyszał stukanie dzięcioła, pomyślał, że jednak pora wracać do domu (kląska, maszerując po obwodzie koła). Wracał więc ścieżką między polem i łąką (zatrzymuje się i dotyka językiem najpierw dolnej, później górnej wargi), a póź­niej dróżką między wiejskimi płotami (dotyka językiem najpierw górnych, później dolnych zębów). Gdy wrócił do domu, był bardzo zadowolony (szeroko się uśmiecha).

 

Pomoce: tekst opowiadania

 

 

4. „Odgłosy lasu” – zabawa słuchowa.

Dziecko leży na plecach na dywanie. Rodzic od­twarza odgłosy lasu, np. szum drzew, stukanie dzięcioła, świergot ptaków, kroki i chrumkanie dzika, bzyczenie komarów (odgłosy nałożone na siebie, da­jące efekt pobytu w lesie). Dziecko w skupieniu wsłuchuje się w odgłosy. Po wy­słuchaniu opowiada, co słyszało i próbuje nazywać słyszane głosy.

 

Pomoce: nagranie odgłosów lasu

 

5. Wykonanie karty pracy – doskonalenie percepcji wzrokowej i umiejętności przeliczania.

Rodzic daje polecenie dziecku, by skreśliło na ilustracji wszystko, co nie powinno być pozostawione w lesie. Następnie prosi dziecko, by policzyło i namalowało w pustych polach tyle kropek, ile śmieci danego rodzaju znalazło.

  • karta pracy

33_Odglosy_lasu
Oprac.:M. Kanon- Karalus,K. Szulc, I. Baran

07.05.2020

Temat dnia: Na śmieciarce

 

 

  1. „Śmieciarz” – słuchanie opowiadania Olgi Masiuk.

Rodzic czyta dziecku opowiadanie, następnie zadaje  pytania, np. Dlaczego Szczypior się rozpłakał?; Jaki samochód zobaczyły dzieci przez okno?; Co robili pracownicy służb komunalnych?; Dlaczego ich praca jest potrzebna?.

Pomoce: tekst opowiadania

 

Śmieciarz

Olga Masiuk

– Szczypior jest śmieciarzem! Szczypior jest śmieciarzem! – krzyczał Kuba, biegając po całej sali. – Zbiera z ulicy kapsle.

– Nie przezywaj go, sam jesteś śmieciarzem – Elizka stanęła w obronie kolegi.

Szczypiorowi łzy zakręciły się w oczach.

– To nie można zbierać kapsli? Były fajne, kolorowe. Bawię się nimi z bratem – powiedział cichutko.

– Proszę pani, proszę pani, Kuba mówi, że Szczypior jest śmieciarzem, a Szczypior płacze, bo nie jest śmieciarzem, tylko może Kuba jest śmiecia­rzem, skoro tak mówi – Zosia szybko wyrzucała z siebie słowa.

Kiedy Szczypior usłyszał, że płacze, rozpłakał się naprawdę.

Pani posadziła więc całą czwórkę na dywanie i spokojnie podała Szczy­piorowi chusteczkę. Oczywiście, widząc jakieś małe zbiorowisko, natych­miast przytuptał także Tup.

– Czy wiecie, kto to jest śmieciarz? – zapytała Pani.

– Taki ktoś, kto zbiera śmierdzące rzeczy i sam śmierdzi. Fuj!!! – odpo­wiedział Kuba.

– Wcale nie – zaprotestowała Zosia. – Sam jesteś fuj!!!

Nagle zza okna zaczęły docierać dziwne dźwięki. Tup potuptał do szyby.

– Śmieciara przyjechała! – krzyknął. Dzieci rzuciły się do okna, a za nimi spokojnie podeszła także Pani.

Dwaj panowie w granatowych kombinezonach podsuwali pod wielki sa­mochód pojemniki ze śmieciami. Jeden z pojemników był brudny i lepki, więc wstawili go do samochodu i na jego miejscu umieścili czyściutki, zielo­ny. Na ulicy zapanował porządek. Mężczyźni wsiedli do samochodu i wielkie auto ruszyło.

– To byli śmieciarze – wyjaśniła Pani.

Kuba popatrzył na ulicę.

– Teraz jest ładnie i czysto – powiedział. – Gdyby nie zabrali tych śmieci, pojemnik zapełniłby się szybko, a potem śmieci latałyby po ulicy.

– Widzisz, a ty mówiłeś, że Szczypior to śmieciarz – z żalem odezwała się Elizka.

– Śmieci to jednak nic przyjemnego – odezwał się Tup. – Chociaż mój kuzyn je lubi, mówi, że ludzie czasem wyrzucają kapustę i marchewki.

– Śmieci to rzeczywiście nic przyjemnego – potwierdziła Pani. – I czę­sto rzeczywiście brzydko pachną, dlatego niektórzy ludzie, gdy chcą kogoś obrazić, nazywają go śmieciarzem. Ale tak naprawdę śmieciarz to ktoś, kto wywozi śmieci, a widzieliście, że panowie, którzy sprzątali przed chwi­lą ulice, są bardzo potrzebni, żeby było czysto i przyjemnie.

Kuba schylił głowę.

– Właśnie – powiedział po chwili. – I kiedy mówiłem, że Szczypior jest śmieciarzem, to właśnie takiego wspaniałego człowieka miałem  na myśli.

 

2. „Śmieciarki przy pracy” – zabawa ruchowa bieżna.

Dziecko biega, naśladując poruszający się samochód – śmieciarkę. Na hasło: Kosze! zatrzymuje się, robi  trzy przysiady (tak jakby opuszczało i podnosiło kosze ze śmieciami) i na hasło Start! znowu biega. Zabawę można powtarzać dopóki dziecko będzie miało ochotę.

 

3. „Śmieciarka” – zabawa plastyczna.

Dziecko uważnie ogląda filmik, następnie rodzic zachęca do samodzielnego narysowania i pokolorowania śmieciarki. W przypadku trudności rodzic rysuje obok dziecka i instruuje jak zadanie wykonać. Jeśli jednak występują znaczne trudności, rodzic proponuje kolorowankę do pokolorowania.

Pomoce:  kredki, ołówek, kartka, kolorowanka

Oprac.:M. Kanon- Karalus,K. Szulc, I. Baran
stwory-glodomory-wersja-wokalna-pd-mp3-2
Oprac.:M. Kanon- Karalus,K. Szulc, I. Baran