Szanowni Rodzice!
Zachęcamy Państwa do przesyłania nam zdjęć z aktywności dzieci na nasze e-maile podane poniżej. Zdjęcia umieścimy w galerii naszej grupy:)
 
Pozdrawiamy,
Nauczycielki  z grupy SMOKI

11.05.2020

  1. Na łące – prezentacja wiersza. Słuchanie i rozmowa na temat wiersza M. Buczkówny „Rano na łące”. Poznawanie roślinności łąki, popularnych kwiatów Praca plastyczna techniką origami stokrotka.

 

 Dorosły prezentuje dziecku wiersz M. Buczkówny "Rano na łące". Następnie rozmawia z dzieckiem, o jakich roślinach i zwierzętach była mowa w utworze

 

Słońce.
Na łące wszyscy pracują od samego ranka:
Pszczoła we wnętrzu rumianka
odkurza żółty dywanik
ze złotego pyłu.
Mrówki – ścieżkę oczyściły

Aż świeci każde ziarnko piasku.
Motyl skrzydełkami otrzepuje krople rosy
z koniczyny.
Osy – polerują listki jaskrów,
Aż oczy bolą od blasku!

 

 - rumianek pospolity

Rumianek pospolity. Rumianek jest popularną rośliną leczniczą. Dzięki obecności olejków wykorzystywane jest również w kosmetyce. Wątłe, mocno rozgałęzione łodygi porastają pierzaste listki oraz charakterystyczne biało-żółte kwiatostany. Cała roślina silnie pachnie.

                                               

  - koniczyna łąkowa czerwona

Koniczyna łąkowa. Przez niektórych uważana za chwast, dla innych posiada istotne znaczenie użytkowe. Jest bardzo cenna, jako roślina pastewna, miododajna, a nawet lecznicza. Posiada charakterystyczne trójlistkowe liście oraz purpurowe kwiaty zebrane w główkowate kwiatostany.

 

  - jaskier polny

Jaskier polny. Jego pędy dochodzą do wysokości 20-60 cm. Kwitnie od maja do czerwca. Jest rośliną trującą gdyż zawiera ranunkulinę. Jest to chwast zbożowy. Jaskier polny to roślina narażona na wyginięcie.

 

Inne popularne kwiaty spotykane na łące

  -  stokrotka

Stokrotka jest to roślina należąca do rodziny astrowatych. Istnieje 15 gatunków (tylko jeden w Polsce).Jest to roślina pospolita, można ją znaleźć na terenie całej Polski.

 

- chaber bławatek

Popularny chwast upraw zbożowych – jego intensywny błękit odcina się wśród złotych łanów. Ostatnimi czasy docenione zostały jego właściwości lecznicze oraz walory dekoracyjne.

- mak polny

Maki polne mają bardzo małe wymagania, co do miejsca uprawy. Łatwo się rozsiewają, przez co występują w bardzo licznych grupach. Roślina składa się z pojedynczej, delikatnie owłosionej łodygi, zwieńczonej pojedynczymi kwiatami.

 

- powój polny

Występuje powszechnie na łąkach, polach i trawnikach, zaliczany jest do uporczywych chwastów rolnych i ogrodowych. Posiada cienkie, wijące się, elastyczne pędy. Na łodygach wyrastają spore liście oraz pojedyncze, dzwonkowate, miododajne kwiaty, które bardzo ładnie pachną.

 

  • Kwiaty zabawa ruchowa.

Dziecko – kwiat siedzi w siadzie skulnym, głowę ma schowaną pod rękami. Kiedy dorosły mówi: Świeci słoneczko! Dziecko powolutku wstaje, aż do wspięcia na palce, ręce mocno wyciąga w górę. Na hasło: Deszczyk pada! Dziecko opuszcza ręce i powraca do pozycji wyjściowej.

 

Stokrotka na łące. Zachęcamy do zrobienia stokrotki.

                            

                                                         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Literka ł, Ł zaprasza na łąkę

 

  • Dziwne zdania. Dorosły czyta dziecku zdania z wyrazami, w których głoska „ł” znajduje się na początku, w środku lub ma końcu.

 

Łata to Ładne zawołanie na psa Łatka. Ładny łaciaty Łatek łapał łapą ładną łodygę. Łapiąc łodygę, łatek złapał Łucję. Łucja płakała, bo się przestraszyła Łatka

 

  • Łatek i jego łopata. Dorosły czyta dziecko ogląda obrazki.

 

To jest Łatek pies Łucji. A to jego ulubiona zabawka łopata. Łatek zabiera łopatę wszędzie ze sobą. Pewnego dnia zabrał łopatę ze sobą na spacer na łąkę. Łąka ładnie pachniała. Schował łopatę w trawie. Długo biegał po łące. Wąchał kwiatki. Zapomniał o łopacie. Szukał ją na łące. Znalazł łopatę pod ładnymi kwiatami.

 

  • Nazwij obrazki, podziel wyrazy na sylaby, głoski, pokaż miejsce głoski „ł” w wyrazach.

                                           

          

oprac.: A. Krysiak, M.Barcikowska, J. Ładziak

12.05.2020

Kto mieszka na łące? Poznawanie zwierząt żyjących na łące na podstawie tekstu

J. Solińskiego, filmów edukacyjnych.

 

Mieszkańcy łąki.  Dorosły czyta dziecku tekst J. Solińskiego

Tętni życiem barwna łąka,

słychać tutaj pszczołę, bąka…

Dom swój mają świerszcze, mrówki,

czarne krety, boże krówki.

Grubym basem straszą bąki,

gdy unoszą pyłek z łąki.

Wtedy nawet zwinne ważki

przerywają swe igraszki.

Bardzo grzeczny pan skowronek

pięknie mówi do biedronek:

- Suknie pań są wyjątkowe,

zamiast siedmio-, dwukropkowe!

Śpiewający pasikonik

zgubił rano mikrofonik,

więc szukały go dzień cały

czajka, żabka, motyl biały.

Następnie rozmawia z dzieckiem na temat wierszyka:

- O jakich zwierzętach jest mowa w utworze?

- Ile kropek miały suknie biedronek?

- Co zgubił pasikonik?

- Kto pomagał mu szukać mikrofonu?

Komary.  Zabawa rozwijają szybką reakcję na sygnał.

Dziecko swobodnie porusza się po pomieszczeniu, na hasło Komary zatrzymuje się i stara się złapać natrętnego komara. Klaszcze w ręce w różnych miejscach: nad głową, nad podłogą, z tyłu, z boku…., po każdym klaśnięciu zmienia pozycję rąk.

 

Mieszkańcy łąki. Filmy edukacyjne.

Obejrzyj filmy a dowiesz się ciekawostek o wybranych mieszkańcach łąki.

Mieszkańcy łąki 

W świecie owadów 

 

 

Wycieczka na łąkę. Przeczytaj tekst razem z dorosłym. On będzie czytał, a ty nazywaj obrazki.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Motyle nad łąką. Rozwijanie wyobraźni, kończenie opowiadania, ćwiczenia wyciszające.

 

Dziecko leży na dywanie w wygodnej pozycji, ma zamknięte oczy. Dorosły prezentuje dziecku cichym głosem opowiadanie. Podczas słuchania opowiadania dziecko może głęboko oddychać

Jesteśmy kolorowymi motylkami unoszącymi się nad łąką…Ogrzewa nas słońce…Czujemy jego ciepło na skrzydełkach… główkach… czułkach…Spoglądamy na różnokolorowe kwiaty. Dookoła unosi się ich zapach…Ich zapach jest słodki, intensywny. Kwiaty tym zapachem zachęcają nas abyśmy usiadły na ich delikatnych płatkach…Rozglądamy się po łące i widzimy inne piękne motyle, to nasi znajomi…Wraz z nimi unosimy się wysoko ku słońcu. Lecimy coraz wyżej i wyżej. Mijamy wesoło ćwierkające wróble…Zmierzamy ku pałacowi królowej motyli. Zostawiła nam tylko list…

Dorosły kończy prezentacje, dziecko siada i zastanawia się, co mogło przytrafić się królowej motyli i dlaczego nie było jej w pałacu.

Mieszkańcy łąki. Rysowane wierszyki wg. M. Skorek –biedronka, ślimak, motylek. Rozwijanie sprawności manualnej i grafomotorycznej; koncentrowanie uwagi na wykonywanym zadaniu.

oprac.: A. Krysiak, M.Barcikowska, J. Ładziak

13.05.2020

Majowa łąka. Opowieść ruchowa połączona z ćwiczeniami artykulacyjnymi.

 

  • Majowa łąka. Opowieść ruchowa połączona z ćwiczeniami artykulacyjnymi. Dzieci ilustrują ruchem i głosem opowiadanie dorosłego.

 

Był piękny wiosenny dzieci wybrały się na pobliską łąkę (dziecko maszeruje w różnych kierunkach po pomieszczeniu). Słońce mocno świeciło, a wiatr rozdmuchał nasiona mniszka lekarskiego i innych roślin (dziecko chodzi na czworakach i dmucha na rośliny). Nagle dzieci usłyszały pierwsze odgłosy. To pracowite pszczoły krążyły nad kwiatami, aby zebrać z nich nektar (dziecko lata jak pszczoła, machając rękami – skrzydełkami), wesoło bzyczały, nawołując się nawzajem (naśladuje bzyczenie pszczół: bzzz, bzzz, bzz). Na listkach koniczyny siedziały koniki polne, poruszając śmiesznie łapkami, z których strząsały resztki porannej rosy (dziecko siedzi dowolnie poruszając kończynami), cykając cichutko (naśladuje dźwięk cyt, cyt,cyt). Nagle nie wiadomo skąd, pojawiły się żaby (naśladuje skakanie żabek), kumkały głośno (naśladuje kumkanie: kum, kum, kum), jakby ostrzegały się przed jakimś niebezpieczeństwem. Na łące pojawiła się para bocianów; chodziły wysoko unosząc nogi (naśladuje chód bociana), z szeroko rozłożonymi skrzydłami i rozglądały się na boki, co chwila przystawały i pochylały się do przodu, szukając czegoś w trawie. Ponieważ niczego nie mogły znaleźć – złe klekotały (naśladuje klekot bociana: kle, kle, kle). Wysoko nad łąką krążył skowronek, śpiewając wiosenną piosenkę (naśladują głos skowronka: dzyń, dzyń, dzyń), odpowiadał mu wróbel (naśladują głos wróbla: ćwir, ćwir, ćwir), który przysiadł zmęczony na pobliskim drzewie w poszukiwaniu dla swoich głodnych dzieci. Czekały one niedaleko w gniazdku piszcząc: pi, pi, pi,…aby jak najszybciej przyniósł im coś do jedzenia. Dzieci już miały wracać, kiedy zobaczyły ślimaka, który wolno sunął po trawie. Kiedy tylko napotkał jakąś przeszkodę, szybko chował się do swojego domku, który niósł na grzbiecie. Dopiero po chwili wystawiał głowę i rozglądał się dookoła (dziecko naśladuje zachowanie ślimaka). Nad łąką latały kolorowe motyle, co pewien czas siadając na kwiatkach (naśladuje latanie motyli). Przyglądała się im z zaciekawieniem wrona, siedząca na pobliskiej wierzbie i głośno kracząc z zachwytu: krrr- ra, krra.. Wiosenny wietrzyk poruszał trawą, kwiatami i gałązkami drzew szumiąc, wesołe piosenki szszsz…szszsz…szzsz…Dzieci były zadowolone ze spaceru. Wróciły pełne wrażeń do domu (maszeruje).

 

Udany spacer. Opowiadanie L Łącz.

Dorosły prezentuje dziecku krótkie opowiadanie:

- Idę na spacer – oświadczył niespodziewanie biały, okrągły dmuchawiec, stojący dotychczas nieruchomo na samym środku pachnącej łąki. Wszystkie kwiaty, owady, a nawet źdźbła trawy aż umilkły ze zdumienia. - Jak to, na spacer?- pisnęła polna myszka – dokąd?

- pójdę na wydreptaną przez ludzi ścieżką w stronę rzeki. Wrócę przed wieczorem – odparł i dziarsko ruszył przed siebie.

-Żebyś tylko nie spadł z wysokiego brzegu do wody! – zawołała myszka.

Wszystkie kwiaty, owady, a nawet źdźbła trawy odwróciły główki i patrzyły zanim szeroko otwartymi oczami. Oj, miały powód do niepokoju! Nagle nad rzeką pojawił się, bowiem mały chłopiec z wędką.

- Jaki dmuchawiec! – mruknął sam do siebie, bez namysłu uniósł go do góry i… dmuchnął z całych sił! Fu – u-u…pofrunęły z wiatrem delikatne nasionka. Fu – u – u … - chłopiec nadął usta jeszcze raz, a po chwili wyrzucił ogołoconą łodyżkę i odszedł. Na szczęście dmuchawiec, który właściwie nie był już dmuchawcem, wstał po woli i ze spuszczoną głową wrócił na swoje dawne miejsce. Wokół panowało pełne grozy milczenie i trwało nieznośnie długo. Nadbiegła myszka.

- O wyłysiałeś! – krzyknęła, niezbyt delikatnie. Wszystkie kwiaty, owady, a nawet źdźbła trawy wybuchnęły śmiechem. _ Nie śmiejcie się –skarciła je myszka, która była bardzo mądra, bo zjadła kiedyś całą książkę, pozostawianą nad rzeka przez jakiegoś wędkarza – dobrze się stało. Nasionka dmuchawca, rozsypane przez wiatr po całej łące, dadzą początek nowym roślinom. Teraz można powiedzieć, że jest on ojcem wielu dzieci! Dmuchawiec podniósł główkę i …nareszcie też się uśmiechał. A wszystkie kwiaty, owady, a nawet źdźbła trawy spojrzały na niego z uznaniem. Jednak spacer się udał.

 

Dmuchawce – latawce. Zapoznanie z mniszkiem lekarskim.

Dorosły pokazuje dziecku mniszek lekarski (roślinę kwitnącą na żółto lub dmuchawiec) lub dwa zdjęcia (roślinę kwitnącą i dmuchawiec). Dziecko ogląda roślinę, porównuje ją. Dorosły zwraca uwagę na wydobywającą się z łodygi białawą substancję o białej barwie, od której roślinę nazywa się popularnie „mleczem”. Mlecz jest królem łąki, bardzo szybko się rozsiewa i szybko wschodzi. Roślina ma właściwości lecznicze. Nie jest trująca, choć bardzo gorzka w smaku.

 

 

Dziecko opowiada, czym się różni „mlecz” na jednym i na drugim obrazku?

Jaką rolę pełni wiatr w rozsiewaniu „mleczy” na łące?

 

  • Dmuchawce – ćwiczenia oddechowe.

Dziecko biega po pomieszczeniu, trzymając w ręku paski bibuły (wstążki). Na hasło Wiatr! Dmucha w paski, tak, aby się unosiły i przez chwilę utrzymywały w powietrzu.

  • Rośliny lecznicze na łące. Poznawanie roślin o działaniu leczniczym. Film

Na zakończenie proponujemy obejrzenie filmu o roślinach rosnących na łące i ich znaczeniu dla człowieka: Rośliny o działaniu leczniczym 

 

 

Nikt mnie więcej nie zobaczy. Zapoznanie z cyklem rozwojowym motyla; układanie obrazków według kolejności zdarzeń; dopasowywanie podpisów do obrazka, doskonalenie techniki czytania. 

 

  • „Nikt mnie więcej nie zobaczy”. Prezentacja przez dorosłego opowiadania W. Kozłowskiego.

Gąsienica uważa się za bardzo piękną i nie ominęła ani jednej kropli rosy, żeby się w niej nie przejrzeć.

- Ach, co za uroda!- szeptała, oglądając ze wszystkich stron swój pospolity pyszczek i wyginając grzbiet, żeby popatrzeć na dwa złociste prążki. - Szkoda, że nikt nie zwraca na mnie uwagi! Aż raz zdarzyło się, że po łące chodziła dziewczynka i zbierała kwiaty. Gąsienica, czym prędzej wypełzła na największy kwiatek. Dziewczynka spostrzegła ją i powiedziała: - Co za brzydactwo! - Ach tak!- syknęła obrażona gąsienica. –Wobec tego nikt, nigdy, nigdzie, za nic na świecie, w żadnym wypadku i w żadnych okolicznościach więcej mnie nie zobaczy! Daję na to słowo honory, uczciwej gąsienicy! Skoro się dało słowo honoru – należy go dotrzymać, zwłaszcza, kiedy jest się gąsienicą. I gąsienica wpełzła na drzewo. Z pnia na sęczek, z sęka na gałąź, z gałęzi na gałązkę. Wyciągnęła z pyszczka jedwabną niteczkę i zaczęła się nią owijać. Snuje się niteczka, owija gąsienicę raz, drugi, trzeci, dziesiąty, setny…i wreszcie gąsienica zniknęła w miękkim jedwabnym kokonie. _ Och, jaka jestem zmęczona! –westchnęła – ale owinęłam się znakomicie. W kokonie było jej ciepło … i nudno. Gąsienica ziewnęła raz, potem drugi i zasnęła. Mijał dzień za dniem. Letni wietrzyk kołysał gałązką, szeleściły cicho liście, a obrażona gąsienica spała i spała. Obudziła się wreszcie – widocznie słońce musiało mocno dogrzewać, bo w końcu upał był nieznośny. – Muszę przewietrzyć mój domek! – postanowiła i wyskrobała małe okienko w kokonie. – Ach, jak pięknie pachną kwiaty, gąsienica wychyliła się nieco – nikt mnie tu wśród listków nie zauważy, co mam sobie żałować powietrza – pomyślała.

Wychyliła się jeszcze troszeczkę, znowu troszeczkę i …wypadła ze swojej kryjówki!. Ale zamiast spaść z drzewa na ziemię uniosła się do góry. I nagle na tej samej łące zobaczyła tę samą dziewczynkę – co za wstyd- pomyślała- że jestem brzydka, to nie moja wina, gorzej że wszyscy teraz będą mnie nazywać kłamczuchą. Dałam słowo honoru, że nikt mnie więcej nie zobaczy i słowa nie dotrzymałam. Hańba! – Zrozpaczona upadła na trawę. A wtedy nadbiegła dziewczynka i zawołała:

- Ach, jaki piękny! - Czyżby to o mnie mowa?- szepnęła zdziwiona gąsienica – zdaje się, że o mnie. I wierz tu ludziom! Dziś mówią tak, a jutro zupełnie inaczej. Na wszelki wypadek przejrzała się jednak w kropli rosy. – Cóż o takiego? W lusterku ktoś nieznajomy z długimi, bardzo długimi wąsami. Wygięła grzbiet. Na grzbiecie są dwa piękne, kolorowe skrzydła! – Patrzcie, patrzcie stał się cud- jestem motylem! I kolorowy motylek poszybował wysoko nad łąką, bo przecież on nie dawał motylkowego słowa honoru, że nikt go nie ujrzy.

 

Dorosły rozmawia z dzieckiem na temat opowiadania:

 

Kto jest głównym bohaterem opowiadania?

Kogo spotkała gąsienica?

Dlaczego gąsienica obraziła się na dziewczynkę?

W co przeobraziła się gąsienica?

 

  • Obejrzyj film, a zobaczysz i dowiesz się jak pojawiają się motyle:

Narodziny motyla 

 

  • Narodziny motylka. Zabawa ruchowo- naśladowcza

Dziecko leży na podłodze zwinięte w kłębek (jak pisklę w skorupce), powoli wykluwa się i pełza jak gąsienica. Następnie zwija się, leży nieruchomo w kokonie. Zamienia się powili z poczwarki w motyla: najpierw rozprostowuje skrzydełka (siada w siadzie klęcznym), przeciąga się w różne strony (podnosi do klęku podpartego jedną, później drugą nogę), podnosi się do postawy stojącej, „lata” po pomieszczeniu w różnych kierunkach jak motyl.

oprac.: A. Krysiak, M.Barcikowska, J. Ładziak

14.05.2020

Pracowite pszczółki. Wzbogacanie wiadomości na temat życia pszczół, znaczenia ich hodowli dla człowieka – oglądanie filmów edukacyjnych.

 

  • Pszczoły – informacje dla ciekawskich.

Wiosną pszczoły rozpoczynają swoją pracę, która trwa przez całe lato. Jednym z ich zadań jest dostarczanie nektaru do ula. Wykonują, więc tysiące lotów z la na ukwiecone łąki. Miód pszczoły przechowują w komorach plastrów z wosku. Człowiek hoduje pszczoły w małych domkach, które nazywają się ulami. Jeżeli zobaczycie dużo takich pszczelich domków, to znaczy, że człowiek założył pasiekę. Pszczoły nie są agresywne, ale bohatersko bronią swoich uli. Omijajmy, więc pszczoły, wtedy nie zrobią nam niczego złego, bo jeżeli pszczoła poczuje się zagrożona, broniąc siebie lub swojego ula może użądlić. Niestety, po wkłuciu żądła w ciało wroga, sama umiera. Nasze środowisko jest coraz bardziej zanieczyszczone i dlatego pszczół jest coraz mniej. Pszczoły oprócz produkcji miodu zapylają kwiaty, dzięki czemu mamy owoce m. in. Wiśni, jabłoni, śliw, grusz. W każdym ulu różne pszczoły pełnią różne role. Najważniejszą pszczołą jest matka królowa. Jej zadaniem jest tylko znoszenie jaj. Inne pszczoły opiekuję się nią i dobrze ją karmią. Pozostałe pszczoły to trutnie i robotnice. Trutnie to samce pszczół, one również przynoszą nektar do ula, ich zadaniem jest dotrzymywanie towarzystwa królowej. Trutnie w okresie jesieni są wyrzucane z ula przez inne pszczoły. Największą liczbę pszczół w roju, czyli w ulu stanowią robotnice. Wypełniają one szereg obowiązków. Pierwszą pracą młodej pszczoły jest czyszczenie komór przeznaczonych do składania jaj. Po kilku dniach pszczoła zaczyna budować komory miodowe i komory dla potomstwa. Tylnymi kończynami podaje płytki wosku i ugniata je żuwaczkami. Pracuje także przynosząc do ula pyłek kwiatów, nektar albo wodę i żywicę. Po co pszczołom woda w ulu?  Otóż latem obniżają temperaturę w ulu przez zraszanie go wodą szybkimi ruchami skrzydełek i drganiami odwłoka. Przez cały dzień pszczoły poszukują miododajnych kwiatów. Jeśli jakaś pszczoła zbieraczka odkryje łąkę z kwiatami albo pole kwitnących roślin wykonuje taniec, którym zawiadamia pozostałe pszczoły o swoim odkryciu.

  • Obejrzyj filmy, a dowiesz się jeszcze więcej o pracowitych pszczółkach.

Pszczoły z bliska 

O pszczołach miodnych 

Bajka terapeutyczna o pszczołach 

 

  • Skąd mamy miód.  Układanie historyjki obrazkowej

Obejrzyj obrazki. Opowiedz, co się na nich dzieje. Wskaż odpowiednią kolejność obrazków.

Spróbuj opowiedzieć skąd mamy miód.

 

                                                     

  • Jak dojść do ula? Zabawa rozwijająca umiejętność poruszania się zgodnie ze wskazówkami.

Dorosły rozkłada na podłodze apaszkę – ul, do którego ma dojść z zawiązanymi oczami dziecko – pszczoła. Pszczołę prowadzi dorosły, który podaje jej wskazówki, jak ma trafić do celu. Np. Trzy kroki do przodu, dwa kroki w lewą stronę.

 

 

Pszczółka. Słuchanie piosenki.

piosenka o pszczołach 

 

  • Pszczółki zbierają nektar. Zabawa ruchowa.

Dziecko – pszczółka lata nad łąką. Na klaśnięcie dorosłego przykuca i zbiera nektar np. drobne kawałeczki rozrzuconego papieru przez dorosłego. Na dwa klaśnięcia dorosłego dziecko – pszczółka ponownie lata nad łąką.

  • Pszczółka praca plastyczna techniką płaskiego origami.

 

Potrzebne będą: klej, kartka, koła różnej wielkości czarne, żółte, białe, błękitne, flamastry lub kredki

  • żółte 3 szt. (średnica kół: 5cm, 6,5cm, 4cm), błękitne 1 szt. (średnica koła: 7cm), czarne 5 szt. (średnica kół: 1,5cm, 1,5cm, 6cm, 6,5cm, 2,5cm,), białe 2 szt. (średnica kół: 1,5cm, 1,5cm)

Dorosły daje dziecku wycięte koła różnej wielkości (lub daje je do wycięcia dziecku). Błękitne kółko rozcinamy na pół. Dziecko układa wycięte koła według wzoru i nakleja na kartkę. Po naklejeniu kół dziecko dorysowuje pszczółce: źrenice, uśmiech.

oprac.: A. Krysiak, M.Barcikowska, J. Ładziak

15.05.2020

2.png
oprac.: A. Krysiak, M.Barcikowska, J. Ładziak